Murat, salona geçtiğinde ev ahalisinin çoktan hayata döndüğünü fark etmişti. Gülay ablası, mutfağın önünden geçerken yanına geldiğinde suratsızdı. Diğerlerinin evine gittiğini düşünürken hala orada olduklarını fark edince “Bunlar neden gitmedi daha?” diye sordu.
Gülay Hanım, “Enişteler iş için şehir dışında ben de bu hafta kalın dedim,” dedi. Kardeşinin yüzüne bakıp “Kalmasalar mıydı?” diye sordu. “Seni özlemişler, kalmak istiyorlardı.”
Murat, “Onların kocalarının…” deyip iç geçirdi. “Bazı Avrupa şehirlerinden daha çok nüfusu bir evde barındırmaya çalışıyoruz,” dedi. “Bizimki de konak değil, butik otel oldu.” Duraksadı. “Ne butik oteli, içine insan doldurdukları Sovyet binalarına döndü.”
Gülay Hanım, “İyi işte, şenlikli,” derken koridor boyunca koşup giden çocuklara yer açmak için kenar
