İki gün sonra cenaze hazırlıkları devam ederken Defne, o kargaşa arasında işi biten odasına geçmiş, seslerden de kendine her şeyin sorumlusu gibi bakan diğerlerinden de uzak durmaya çalışıyordu.
Herkes canının derdindeyken kimseye alınmıyor, yaptıklarını da umursamıyordu ama Murat’la da konuşmaya fırsat bulamadıkları için fazlasıyla yalnız hissediyordu. Yatakta uzanmış, tavanı izlerken bu durumun daha da uzayacağının farkındaydı.
Düşündüğü şey bu değildi. Murat’ın tepkisiydi. Kardeşini öldürmüştü. Bunu yaparken zerre duygu belirtisi göstermemişti ama sonrasında da hiçbir pişmanlık ya da vicdan azabı emaresi de göstermiyordu.
İki gündür ondan çok sonra yatağa giriyor, uyuyor, sabahın erken saatinde de kalkıp gidiyordu. Sanki Defne ile konuşmamak için özellikle çaba gösteriyor gibiydi. Bu
