Herkes bir gün hak ettiğini yaşamadan bu dünyadan göçmezdi. Karma her zaman işlerdi. Kimin için kötü düşünürsen gün gelir, o seni iki misliyle bulurdu. Kimin için planlar yaparsa adalet her zaman işler ve onun acısı çıkardı. Ada da şu an hak ettiğini yaşıyordu. O bu hayatta bana büyük bir kazık atmıştı. Şimdi de onu yaşıyordu.
Herkes Ada’ya kötü bakışlar atarken o hıçkırarak ağlıyordu. Ben elimi omzuna koydum. Normalde merhametli bir insandım ama benim annem, babam alevlerin içinde ölürken bebeğimi kaybederken, acılar çekerken kimse benim yanımda olmamıştı. Kimse benim elimi tutmamıştı. Ona asla acımıyordum.
Ada bana bakarak “Umay ne olur, bir şey yapın! Atalay’la konuş. Çınar’la konuşsun!” dediğinde bana yalvarıyordu.
İçten içe zafer elde eden biri gibi gülerken dışımda üzülen, dest
