Umay
Söylediği şeyden sonra ne diyeceğimi bilemedim. Yaşadığımı düşünmesi de nereden çıkmıştı?
“Ölmediğini düşünmenin nedeni nedir? Yoksa şüphe ettiğin bir şey mi oldu?”
Sormam gerekiyordu. İçimden bir his Atalay bu işi bırakmayacak diyordu.
“Bilmiyorum, Umay. Bu konuyu kapatalım mı?” diye sordu.
Geçiştirmesi hiç hayra alamet değildi. Bunun arkasını bırakamazdım. Hâlâ yerde oturmaya devam ederken Atalay kalktı. Beni de kaldırdı. Ellerime tutup baktı.
“Ellerin…”
“Hepsi seni oradan kurtarmak içindi. Boş ver.”
Yüzündeki ifade her şey belli ediyordu. Çok üzgün görünüyordu. Ellerimi bırakıp yanağıma koydu.
“Umay, gidelim mi?”
Kafamı salladım. Atalay’ın aracı buradayı. Ben sürecektim. Atalay da yanımdaki koltuğa geçti. Arabayı çalıştırırken yandan bir bakış attım.
Neden başka
