Alinle konuşmamızın üstünden birkaç gün geçmişti. Poyraz biraz daha iyiydi, hala Alin’i özlüyorduk ama zaten bir iki güne dönecektik.
Yatakta yatmış tavanı izlerken birden gülmeye başladım. Poyraz’ın kaşları çatılırken bana döndü.
“Ne oldu?”
“Bilmem, gülesim geldi” dedim sırıtarak. Neye güldüğümü bile bilmiyordum. Poyraz bana dönüp yüzümü inceledi. Delirdiğimi mi düşünüyordu?
Kim bilir, belki de gerçekten delirmiştim.
“Bizim neden normal bir hayatımız yok? Normal insanlar böyle şeyler yaşamıyor. Neden her şey bizi buluyor?” Bir anda neden bunu dediğimi anlamamıştım. Poyraz da anlamamış olacak ki kaşları iyice çatıldı.
“Nereden çıktı bu?”
“Bilmem, aklıma geldi” Gülmeyi kesip sırtüstü yattım ve tavanı izlemeye devam ettim.
“Bebeğim, psikologa gitmek ister misin?” Dediğinde bu
