Birkaç gün sonra...
Suna'yı bembeyaz bir gelinlik içinde görünce gözlerinin içine kadar gülümsedi Halide. Mutluluk onu dört yandan kuşatmıştı. Yüreği hoşnutlukla atmaya başlamıştı. Kardeşi, babalarından, abisinden ve yengesinden sonsuza dek kurtulmuştu nihayet. Burada sevdiği adamla birlikteydi; kocasından severek, isteyerek hamile kalmıştı. Ebedi, sonsuz bir yaşam, uçsuz bucaksız bir deniz gibi uzanıyordu önlerinde.
Suna kendi etrafında dönüp "Nasıl olmuşum, yakışmış mı abla?" diye sordu heyecanlı bir sesle.
"Harikasın."
"Babamın elini öpmek istiyorum." diye açıkladı Suna. "Belki hasta olmasaydı, Fazıl'ın bana öyle davranmasına müsaade etmezdi, değil mi abla?"
Halide sessiz kaldı. Söylenecek çok şey vardı ama böyle en önemli bir günde tatlarını kaçıracak hiçbir şeye fırsat vermeyecek
