Kardelen
Kapıya yumruklarımı geçirmekten daha fazlasını yapmak istiyordum. On yılımı gençliğimi en güzel yıllarımı elimden alanların evini başına yıktıktan sonra bir de ateşe vermek geliyordu içimden. İzleyip içimi yakan ateşten daha sıcak mı ölçmek isterdim. Maalesef yapamıyordum. Maalesef ağlayıp kuru kuru hesap sormaktan başka bir şey yapmıyordum.
Ben Kardelen… Kar kış demeden açan çiçeğin boynu büküktü. Yakmış köle döndürmüşlerdi.
Kocamı elimden almışlardı.
Yumrukladığım kapı ansızın Şilan cadısı tarafından açılınca korkudan rengi giden yüzüne tükürmek istedim. Daha iki yıllık evliyken bebeğim olmuyor diye beni herkese rezil edip arkadaşını Mehmet’e kuma olarak gösteren kıza sertçe bakıp elimle kenarı ittim.
“Kardelen seni beklemiyorduk. Abime haber verdin mi?” diye arkamda
