"Üzgünüm bebeği kurtaramadık." Yiğit bu cümlenin gerçekliği altında ezildi. Sırtını duvara yaslayıp kayarak yere oturdu.
"Benim yüzümden oldu. Onu zamanında bulamadım, koruyamadım"
Gözleri kapalı başını duvara vuruyor ve sürekli aynı cümleyi tekrarlıyordu. Kapı açılıp Zeynep'i sedyede görünce ayağa fırladı.
"Zeynep hanım narkozun etkisinde uyuyor. Onu odaya alıyoruz"
Yiğit sessizce başını sallayıp peşlerinden gitti. Zeynep odasına yerleştirildikten sonra Yiğit içeri girip sandalyeyi onun yatağının yanına çekip oturdu. Elini avuçlarının arasına aldı. Saçlarını yanaklarını okşadı.
Tüm gece yanından bir saniye bile ayrılmadan elini tuttu. Belki binlerce defa özür diledi. Sabah doktor gelip Yiğit'i dışarı çıkarttı.
"Biraz sonra sakinleştiricinin etkisi geçecek. Psikiyatri doktorumuz ile
