Yiğit günün fiziksel ve ruhsal yorgunluğuyla şirketten çıktı, oyalanmadan eve gitti. Arabasını evin önüne bırakıp eve girdi. Çalışanlar onu görünce şaşırdılar. Patronları genellikle bu saatte eve gelmezdi.
Kendini karşılayan kıza başıyla selam verip Zeynep'i sordu. Salonda olduğunu öğrenip yanına gitti. Televizyon açık, karşısında da Zeynep oturuyordu. Yanına gittiğinde uyuya kalmış olduğunu gördü. Yavaşça yanına oturup yüzüne düşen saçları arkaya attı. Çalışanından battaniye getirmesini istedi. Gelen battaniyeyi üzerine örttü.
Zeynep yanındaki hareketlenmeyle gözlerini yavaşça açtı. Karşısında Yiğit'i görmeyi beklemediği için şaşırdı ve hemen toparlanmaya çalıştı. Yiğit tek kaşını kaldırıp hafifçe gülümsedi
"Sen sevdin benim koltuğumu. Ne zaman otursan uyuyorsun"
Zeynep mahcup bir ifa
