Üzerimde nedenini bilmediğim büyük bir yük binmiş. Yakalarım açık, içerideki boğuk hava bana sormadan tenime işliyor. Üzerinde oturduğum iri ve sert beden ise gücün simgesini ortaya seriyor...
Nefesi omuzumun üzerinde köprücük kemiğimi yalayıp geçiyor. Yavaşça boynuma ulaşıyor ve sonradan yok oluyor. Her saniye gerçekleşen bu olguya birkaç dakikalık alışsam da şu an da bu yok.
Nefesini bir anlık kesiyor çünkü. Sorduğum soru onun canını sıkarken bir o kadar da cevap vermek istemiyor...
Bunu anlamamak için salak olmak gerekir...
Sözlerimi sadece o duymuşken bedenindeki gerginlik elle tutulur cinste.
Büyük bir kaya dağından koptu. Heyelan ağaçları süpürüyor. Toprak, diyorlar ama altında yatan kocaman bir taş aşağıya doğru yol almış...
"Yaşıyor..."
Bunu biliyordum zaten. Bildiğimi kendi
