Bazen insanlar dayak yemeği ekmek gibi isterler. Bazen de ölmek için Allah'a yalvaran aptallar da olur.
Ne ironidir ki karşımda yayılmış oturan şu sarışın çocuk her ikisini de istiyordu. Hadi, beni tanımıyor diyelim. Edis'i de mi tanımıyor?
Edis'in belimdeki eli sıkılamış, gerginliğini olağanca belli ederken kasıldığı yerde öylece karşısındaki adama bakıyordu.
Bizden birkaç yaş büyük gibi dursa da pek önemsediği söylenemezdi. Edis'in onun çelimsiz bedenini iki saniyede yıkacağından eminken onun bakışları hiçte buna garanti vermiyormuşçasına iddialı ve şeytaniydi...
Edis'in uzun süre boyunca bir şey dememesi ona yan gözle bakmamı sağlarken o bir şey düşünüyormuş gibiydi...
"Gitmen için 10 saniyen var..."
Sonunda konuşması ile birlikte sesindeki o tını...
Tüylerim diken diken oldu.
