Eli çenemde, gülümseyerek bana yaklaştı. Alnımdan öptü. Gözlerim kapandı, alnını alnıma dayadı, soluğu yüzümü okşadı.
“Mihra… konuşmamız gereken önemli şeyler var. Bana artık her şeyi anlatman lazım.”
“He-her şey?” Yüzünü benden uzaklaştırdı. Elimi tutup salona götürdü, karşılıklı oturduk.
“Nasıl kaçtın?”
“Nina yardım etti.”
“Bu zamana kadar neden bekledin?”
“Be-ben…” dedim, yutkundum. “Annemden bir anıydı o ev.”
“Ne yaptılar sana o evde?”
“Annem beni doğurduğu için ölmüş. Babam o yüzden sevmedi beni.” Yüzbaşının çenesi kasıldı. Bir şeyler mırıldandı.
“Sadece sevmediği belli, Mihra. Gece krizlerin…”
“Lalita, babamın karısı.”
“Üvey annen.”
“Üvey bile olsa anne olmayı hak eder mi?”
“Haklısın, etmez. O kadın sana kötülük yaptığı için mi kaçtın?”
Başımı sallayıp onaylarken, gözya
