İNCİ’DEN…
Sen plan yaparsın hayat o planı öyle bir bozar ki aklın almaz şaşırıp kalırsın. Bende onu yaşıyordum. Aslında şaşırmamam gerekiyordu ama böylesini de beklemiyordum. Tümör. Doktor büyük ihtimalle tümör demişti. Doku örneği alınacak biyopsi yapılacaktı. Benimse en büyük korkum ölmek değil çocuklarımdı. Benden sonra onlara ne olacağıydı. Abim ve yengem asla yalnız bırakmaz kendi evlatları gibi büyütürdü ama anneydim. Zaten babaları yoktu bir de benim yokluğum onları perişan ederdi. Anne babasızlığı iyi biliyordum. Onlar da yaşasın istemiyordum.
Hastaneden çıktığımız da saat akşam sekizi geçiyordu. Doktor kalın dese de dinlemedim. Eve gitmek çocuklarıma sarılmak istiyordum. Başımı cama yaslamış şekilde yolu izlerken ne zaman yüzüm gülecek diye düşünüyordum. Hayatım hangi kısmında
