İntikam istediğimde görmüştüm geleceği ve yemin ettiğimde emin olmuştum her şeyden. Kabul etmiştim yeni beni. Aynaya her baktığımda görüyordum. Gözlerim boştu hissiz ve ben bu bir çift boş çukuru görmeye alışmıştım. Bu beni alıştıkça eski ben karanlığa gömülmüştü. Benim için sadece hatırlanabilir eski anılardan ibaretti. İntikam, hırsı öldürme arzusuna dönüşmüştü. Sevdiğim, umudumu bağladığım bebeğimi kaybetmenin beni bu denli değiştireceğini asla bilmiyordum. Benim ruhum ve zihnim için değişim kaçınılmazdı. Ve kaçınılmaz sona ulaşmıştım. Kaçınılmaz olan o sonda kendi acımla kavruluyordum. Yüzüme geçirdiğim maske gözyaşlarımı gizliyordu.
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Zifiri karanlıkta ay ışığı odayı aydınlattığına göre gece olmalıydı. Saat geç ama yarı ölüm sayılabilecek uykuya dönmek
