Kendimi artık tanıdık gelen odamdaki yatakta bulduğum da tedirgin olmadım. Bu kadar kısa sürede bu eve ve insanlara alışmam normal miydi bilmiyorum. Gerçi benim hayatım ne zaman normal olmuştu ki?
Bu düşünce alaycı bir sesin dudaklarımdan kaçmasına sebep olunca yanımda bir anda Esma belirdi. Uykulu gözleri ile bana bakarken ‘’İyi misin? Biraz su ister misin?’’ diye sordu. Üstü başı dağılmış, hafif şiş gözleri ile bana odaklanan Esma’ya ‘’İyiyim.’’ derken boğazım acıyınca hemen komodinin üzerindeki sürahiden bana bir bardak su doldurup verdi.
Serin su boğazımı rahatlatırken gözlerimi yumdum. Esma endişe, biraz da suçluluk dolu gözleri ile beni süzerken ‘’Seni yalnız bırakmamalıydım.’’ dedi.
Doğrulup yatakta oturunca hemen arkama yastıkları yerleştirip geri dayanmamı sağlamasına ses etme
