1 sene önce 🥀🥀
Enes’in cenazesinden sonra Irmak bir daha aynı kız olmadı.
Konuşmuyor, gülmüyor, kimseyle göz göze gelmiyordu.
Gece uyumuyordu.
Gündüz yemek yemiyordu.
Sürekli mezarlığa gidiyor, toprağa dokunuyordu.
İsmail bey korkmuştu.
“Bu kız kendini öldürecek,bir şey olacak torunuma” diyordu.
Ve o günlerde yanından ayrılmayan tek kişi Fatih’ti.
Fatih her sabah konağa gelirdi.
Elinde çay, tatlı, bazen çiçek.
“Kuzeniz biz ,” derdi.
“Enes gitti , ama ben buradayım.”
Irmak çoğu zaman cevap vermezdi.
Ama yalnız kalmaktan korktuğu için onu kovmazdı.
Bir gün Irmak mezarlıktan geldiğinde dizleri titriyordu.
Gözleri bomboştu.
Fatih onu odasına götürdü.
Yatağa oturttu.
“Bunu iç güzellik,” dedi.
Küçük beyaz bir hap.
“Ne bu?” diye sordu Irmak.
“Doktorun verdiği sakinleştirici.
