Derya Türkmen
“Ama barışmamış olsaydım bile,” dedim sertçe, “başkasını severken sana umut veremezdim. Ve sen dostuna böyle ihanet etmemelisin.”
Gözleri karardı.
“Gönül ferman dinlemiyor, hemşire...”
Allah’ım, umarım Kaya bundan habersiz kalırdı. Ama içimde kötü bir his vardı ki o an kapı yeniden çalındı. Bu kesin Kaya’ydı.
Şimdi naneyi yedik mi yedik.
"Birini mi bekliyordun?" diye sordu Güney, bakışlarını yüzümde gezdirerek.
"Evime birini davet etmek için senden izin mi alacaktım, anlamadım." dedim, sesimi mümkün olduğunca sakin tutmaya çalışarak.
"Öyle demek istemedim. Yanlış zamanda geldim onu kastettim."
"Senin burada olman zaten büyük bir yanlış. Ve Kaya gelecekti."
"Ben bakarım kapıya," dedi ve yerinden kalkmaya yeltendi. Önüne geçip elimle durmasını işaret ettim.
"Geç, yer
