Buğra’yla el ele arabaya kadar yürüdük. Adımlarımız, birbirimize duyduğumuz sevgiyi pekiştiriyordu. Arabaya binmeden önce, bana sımsıkı sarıldı; o an sanki tüm dünyayı sarmalıyordu kollarıyla. Gözlerindeki mutluluk, her yönüyle belli oluyordu; parlayan gözleri, içindeki sevinci en güzel şekilde yansıtıyordu.
- “Bundan sonra asla beni bırakma, Sahra,” diyordu, önüme dökülen saçlarımı nazikçe düzeltirken. Bu sıcak ve içten sözcükler, içimde bir huzur dalgası oluşturdu. Onun beni istemesi, yanında olma arzusuyla dolup taşması, kalbimdeki aşkı daha da derinleştiriyordu. Buğra’nın dokunuşu, bir aşkın sağladığı güven duygusunu hissettiriyordu.
- “Bir hafta buradayım. Yarın seni ararım,” demişti ve beni yolculamıştı. Arabaya bindiğimde derin bir nefes aldım; her nefes alışımda içim sanki huzur
