Ellerimle Ebru’nun gözyaşlarını sildim ve gülümsemeye çalışarak,
“Üzülme. Belki sen İstanbul’ a gelirsin ya da ben Adana’ ya. Görüşmeye devam edeceğiz. Sen benim seçilmiş kız kardeşim oldun ve hep öyle kalacaksın,” dedim.
Ebru gözyaşlarını sildi, kendini toparladı. Sonra bana sıkı sıkı sarılıp,
“Sen de benim için aynısın, Sahra,” dedi.
— “Hadi kalk bakalım! Son kez senin o efsane makarnandan yemek istiyorum. Ben eşyalarımı toparlarken sen de mutfağa geç, bize yemek hazırla,” dedim, hafif zoraki bir gülümsemeyle.
Ebru gözlerini silip gülümsedi:
“Tamam ama bu son makarnan olmayacak. Gittiğin gibi döneceksin, göreceksin!”
— “Ebruuuu...” diye seslendim ardından ve odama geçtim.
Kulaklıklarımı taktım, gidişime uygun bir şarkı aramaya başladım. Müzik listemde gezinirken, tam hissettiğim
