Babamla bahçede ne kadar süre öyle kaldık, bilmiyorum; zamanın adeta durduğunu hissetmiştim. Gözlerimden akan yaşlar, hüzünle sevinç karışımını taşıyor, içimdeki duygusal fırtınayı daha da derinleştiriyordu. Babamın sıcaklığını hissetmek, kalbimi sevgiyle dolduruyordu; o an, yılların getirdiği boşluğun dolduğunu fark ettim.
Sarılmamız bittiğinde, babam uzun uzun yüzüme baktı. Gözleri, yıllar sonra karşılaştığımız bu anın derin anlamını yansıtıyordu. Yüzümde onun yüzüne benzer izler vardı; iki nesil arasında ki bağın ne denli güçlü olduğunu bir kez daha kanıtlar gibi. Babamın gözlerinde, kaybedilen zamanın getirdiği derin özlem ve yeniden kurduğumuz bağın sevincini görüyordum.
Beni bırakmak istemezcesine, “Seni bir daha ne zaman görürüm, kızım? Geçmişteki özlemimizi kapatmak istiyorum,”
