“Görüyorum Çiçek! Karşında aptal yok!” Alpay’ın emreden sesi sertti. “Bana ne olduğunu söyle…!”
Çiçek adamın kalçalarını elleriyle çekiştirirken bacaklarını iyice ayırdı. “Yok, bir şey! Hadi devam et.”
“Sebebini öğrenmek istiyorum.” diye ısrar etti adam. “Bana karşı tuhaf bir şekilde mesafelisin. Bana ne olduğunu söyle! Benim bunca çabama rağmen senin bana böyle yapman koyuyor. Söyle güzelim? Anlat ki yardımcı olayım. Sorunumuz neyse düzeltelim!”
Çiçek derin bir nefes alıp, ellerini adamın kalçasından çekti ve yavaşça yanlara koydu. Bakışları üzüntülüydü. “Ben… Son dönemler senin işini… işlerini düşünüyorum… Başına gelen o son olaydan sonra… Alpay ya sana bir şey olsaydı o gün? Hiç mi kendini düşünmüyorsun? Hiç mi bizi düşünmüyorsun?” dedi çocukça. Adamın başına gelenleri her hatırladı
