"Elif?" Karşısındaki haykırış korkuya düşürdü Can'ı. Abla diye bağırmış ve onun sesini duyar duymaz da ağlamaya başlamıştı. Telefonun ucunda hıçkıra hıçkıra ağlayan kadın, bir yabancının karısı, iki yabancı çocuğun annesi, kendi hayatının çok uzağında bir hayatın insanıydı. Elif, ayakta duramamış, yere çökmüş, sırtını mutfak dolaplarına dayayarak ağlamaktan başka yapacağı kalmadığından hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı.
"Ağlama."dedi Can. Teselli sözcüğüydü işte, üç hece, tek kelimeli bir cümle... Yekünü yalvarıştı, ört bas edilmiş tüm hislerin dışa vurumuydu, ben sana daha ne diyeyim denilemeyişiydi. "Ağlama lütfen. Sana verecek haberlerim var."
"Ablamla mı ilgili?"
"Evet, sakin ol hadi."
"Ne? Söyle lütfen ne?"
"Bir bardak su iç, bekliyorum ben burada. Hadi, birkaç yudum bari iç."
