Bora sanki elimdeki silahı kızına doğrultmuşum gibi sakin ama temkinli adımlarla bize yaklaşmaya başladı. Ortadan kaybolacakmışım gibi gözlerini kırpmıyor konuşmuyordu fakat gözleri bağırıp çağırıyordu. Delicesine bir korkuyla patlamak üzere olan kalbinin atışlarını duyuyordum sanki. Gülüşüm genişledikçe genişledi. “Babası beni gördüğün için sevindin mi?”
Bora arkamdaki pencereye anlık bakıp gözlerini kısınca pencerelerden girip girmediğimi düşündüğünü anladım. Kırk yıl düşünse de nereden geldiğimi bulamazdı.
“Evet baba annemi gördüğüne sevinmedin mi?” diye Duru üzgün bir ses tonuyla konuştuğunda ben de yalandan dudaklarımı büzdüm. “Babası kızını üzme. Beni gördüğüne sevindiğini söyle lütfen.”
Bora burnundan derin bir nefes alıp hızla kalkıp inen göğsünü şişirdi. Yeşil gözlerini sonun
