Tam tamına üç gün geçti. Hala sonuçları bekliyorum. Doktorum acele etme dese de geçen her dakika olumsuz bir şey mi var düşüncesi aklıma geliyor. Ailem de heyecanla gelecek haberi belliyordu.
Yiğit'in açılışı bile oldu. O kısma girmek bile istemiyorum. İstanbul resmen buraya gelmişti. Ne kadar çok tanıdığı varmış. Adam tüm gün misafirleri ile ilgilenmekten benimle konuşamadı bile. Tamam sıkıntı değil, ama bu kadar da olmaz ki dedirtiyor. Dükkanın içinde ve dışında adım atacak yer yoktu. Ben bir köşede tüm gün oturdum desem yalan olmaz. Bir ara ekip geldi biraz durdu ve gittiler. Sonunda bende babama gel beni al dedim ve döndüm. Çünkü tanıdığım kimse olmadığı gibi Yiğit çok yoğundu. Hayvanları ile gelen çok kişi de olduğu için tek tek ilgilendi. İşini o kadar çok seviyor ki her sorulan sor
