Günler birbirini kovalarken o günden sonra Yiğit'i görmedim. Haklı olarak benden kaçıyordu. Beklenilen olmuştu. İçimden 'sen yaptın, adama demediğin kalmadı' sesini her seferinde bastırdım. Ben sadece açık konuştum.
Aslında kendimi kandırıyorum. Adamın kalbini kırdım ve şimdi de merak ediyorum. Kafamda ki düşünceler kavga ediyor o günden beri. Haklısın diyen ve yakışmadı diyen düşünce. Düşünmekten kafayı yiyeceğim. Neden bu kadar kafaya takıyorum onu da bilmiyorum.
-Bir kere beni kapıda karşıla. Ne zaman gelsem buradasın.
Rana'nın sesiyle kendime geldim. Bir kaç gündür gelmemişti. Bu günde umudu kesmiştim ki akşamın bu saatinde çıkıp geldi.
-Gel, hoş geldin. Nerelerdesin sen?Beni unuttun sansım.
Yanıma oturup "Benden sıkıldın diye ara verdim. Nasıl gidiyor görüşmeyeli?"dedi.
-Sıkıcı
