İki gündür aynı bahçenin içinde dolaşıyorum. Sakladığım yer oldu sanki burası. Abimler o gün gelip biraz kaldıktan sonra gitmek zorunda kaldılar. Herkes babamı ararken ben ise konuşmaktan kaçıyorum. Ne nasılsın sorusuna cevap verecek gücüm var ne de konuşma isteğim. Sanki aynı yerde aynı noktaya öylece bakarak zamanın geçmesini bekliyorum.
-Otura bilir miyim?
O kadar dalmıştım ki babamın geldiğini bile fark etmedim. Toparlanıp "Tabi, buyur baba."dedim. Yanıma oturdu.
-Bu gün nasılsın?
Değişmeyen soru ve değişmeyen cevap.
-İyi olacağım.
-Daha ne kadar bu bahçede saklanmaya devam edeceksin? Sen iyi ol diye buraya geldik,ama sen buradan çıkmıyorsun.
-Bilmiyorum baba.
Elimi tutup "Artık bilsen iyi olur. Biz dışarı çıkıyoruz ,bunu haber vermek için geldim. Geç geliriz haberin olsun."ded
