Lale
Gecenin serinliğine rağmen içim sımsıcaktı. Yanımda Ahu vardı, birkaç adım ötede Turan ve Arda, denizin kenarına kadar yürümüşlerdi. Kumun üzerine uzanmış, dalgaların ritmine ayak uydurmuşlardı. Ahu’nun koluma dokunmasıyla irkildim.
“Ne düşünüyorsun bu kadar?” dedi yumuşak bir sesle.
“Bilmiyorum… her şey çok garip. Tatil havası, insanların ruhunu sarhoş ediyor galiba,” dedim gülümseyerek. Ama içimdeki karmaşa yansımıyordu yüzüme.
Ahu gözlerini kısıp bana baktı. “Turan’la ilgili mi bu gariplik?”
Başımı salladım. “Ona her baktığımda… içimde bir şeyler değişiyor. Sanki her gün biraz daha çok seviyorum onu.”
Ahu, göz ucuyla Arda’ya baktı. “Ben de aynı şeyi Arda için hissediyorum… Ve bu beni korkutuyor.”
Sessizlik çöktü. Sonra aynı anda güldük. Duygularımızın bu kadar benzer olması
