Turan
Bazen insan bir boşluğa düşer. Hani sesin yankılanmaz, nefesin dolmaz ciğerlerine... Kalbin atıyor ama hissedemiyorsun. İşte ben tam da oradaydım. Lale yokken dünya daha sessizdi, daha soluktu… Gülüşünü, bakışını, o kendine has başını eğişini bile özledim. Kalbim, sanki bir şey eksikti de ne olduğunu yeni anlıyormuş gibi her sabah göğsümü sıkıştırıyordu.
Annemle yaşadığım o tartışmadan sonra her şey değişmişti. Lale gözlerime bir kere kırgın bakmıştı ya… O bakış hâlâ içime kazınmıştı. Gözlerinde “Sen de mi?” sorusu vardı. Ben de... Ben de onlardan mıydım gerçekten?
“Kız kimmiş?”
Annemin sesi hâlâ kulaklarımda.
“Arda’nın sekreteri ha? Bizim aileye yakışmazmış!”
Yakışmazmış... Aklı hâlâ soylulukta, etikette. Oysa ben kalbimi verdim o kıza. Kime ne? Onunla uyanmak istiyorum her sa
