Turan
Lale’yi her gördüğümde, bir şekilde kalbimdeki ritmin hızlandığını hissediyorum. Bunu sadece onunla geçen zamanla değil, her an onun etrafında olduğumda daha da derinleşen bir hisle açıklayabilirim. Onunla aramızdaki her geçen an, sanki bir bulmacanın parçası gibi yerli yerine oturuyor. Ancak, her şeyin değişeceği o anı bilmemek... Bu duyguyla baş başa kalmak beni çıldırtıyor.
O akşam yine ofiste yalnızdım. Lale’nin odasından gelen hafif sesler, ben bir şeyler düşünürken kulağımda yankı yapıyordu. Kapalı kapı arkasında bir gariplik vardı. Her zamanki gibi Lale’yi zor durumda bırakmamak için sesimi çıkarmadım ama içimde bir şeyler kıpırdandı. Gidip onu görmek istedim. Artık her şeyin başka bir boyuta geçmesinin zamanı gelmişti.
Kapıyı hafifçe çaldım. “Geçebilir miyim?” diye sordum,
