Hastane koridorunun geniz yakan steril havası, tavanlardaki çiğ beyaz projektörlerin altında süzülerek Feza’nın ruhuna sızıyordu.
Kaburgalarındaki keskin sızı, her nefes alışında bir hançer gibi ciğerlerine saplanıyor; vücudundaki morluklar üniformasının altında birer zafer damgası gibi zonkluyordu. Ama o, ne fiziksel acıyı ne de alnındaki dikişlerin sızısını hissediyordu. Tek hissettiği Kaya’nın elinden yayılan o sarsılmaz, adı gibi kaya gibi sert güvendi.
"Gidemezsin Feza!"
Ilgaz’ın sesiyle ona bakmaya devam etti. Feza Ilgaz’ın gözlerinde bir yangın gördü; ama bu yangın öfkeden çok, çaresizliğin küllerinden besleniyordu. Ilgaz’ın şakaklarındaki damarlar öylesine şişmişti ki, Feza onun her kalp atışını oradan sayabilirdi.
"Komutanım, izin verin" dedi Feza. "Resmi bir dille rica ediy
