Sabahın çok da erken olmayan saatleriydi. Aylar önce bir deli cesaretiyle girdiği şu evin bahçesine bu kez evin sahibesi olarak giriyordu.
Hâlâ yorgundu ama sanki daha dinçti. Her yaradan sonra üzerine düştüğü dizlerini kanata kanata ayaklanmasını öğrenmişti ve, bu kez de öyle geliyordu.
Zorlu yollardan geçmiş, ama yılmamış bir vaziyette bahçeye girdikleri arabadan indiğinde kapı önünde kendilerini bekleyen diğer aile üyelerinin yüzlerine baktı.
Hepsinde de ayrı bir neşe vardı ve o neşeli gözler kendi üzerinden bir an olsun ayrılmıyordu.
Böyle gülmelerinin sebebi belliydi.
Aileye küçük bir Ejder geliyordu.
Ya da Sima...
"Tebrik ederim." diyen Eyşan kollarını açmış kendisine uzanırken çoktan yanında belirmiş, çok daha ayrı bir mutlulukla bakan kocası istemese de elini tutmuştu.
Aile
