“Efendi çağırdı, Efendi buyurdu…” dedi Adze. Sesi bile etrafındakileri büyülemeye yeterliydi. Işıltısı yürüdüğü karanlığı aydınlatırken yavaş adımlarla Ba’al’in yanından geçip kapıya doğru ilerledi. O gittikten sonra hala kollarının arasından kurtulmaya çalışan kızı serbest bıraktı. Kısa bir süreliğine göğsüne sabitlediği kız, ondan bir adım uzaklaşıp nefeslendi. Ve konuşabilecek hale geldiğinde “Delirdin mi? Az kalsın eriyip ayaklarının altında minik bir gölete dönüşecektim!” diye isyan etti. Sonra bakışlarını havaya kaldırıp kalenin çatısına baktı. Ona saldıran goblinleri Adze yüzünden unutmuşsa da şimdi anımsamıştı.
“Ben düşman mıyım? Neden bana saldırdılar? Bunun olacağını biliyor muydun?” diye art arda sordu.
“Önce neden saldırdıklarını anlamamıştım ama şimdi düşününce aklıma bir ne
