“Baba yeter!” diye bağırdı Ali birden. Öfkeli değildi, acı çekiyordu.
Babası hastaneden çıkalı bir ay olmuştu ve artık iyileşmiş sayılırdı. Doktor bundan sonraki yaşamında hep dikkat etmesi gerektiğini söylemişti ama bu tartışma bu öğüde hiç uymuyordu.
Tatilimin bir ayını Ali’ye destek olarak geçirmiştim. Babaannemin ısrarlarına bu süre içinde direnmiştim ama artık Kayseri’ye gitmem gerekliydi.
O gece beni yemeğe davet etmişlerdi. Hastanede yanlarında olduğum için bir de Ali’yi toparladığımı ve onu normal biri haline getirdiğimi düşündükleri için. Ertesi gün ise Kayseri’ye gidecektim. Gitmeden davetlerine katılmam gerekiyordu. Ayıp olacaktı yoksa…
Annesi harika bir sofra hazırlamıştı. Masanın başında oturmuş yemeğimizi yerken her şey normaldi. Ta ki babasının kurduğu cümleye kadar
“B
