Elimde çevirdiğim kurşun kalemi sıraya bırakırken, ders ziline son beş dakika kaldığını görmek rahatlatmıştı beni..
Kafam kazan gibiydi..
Bedenimdeki yorgunluktan bahsetmiyorum bile..
Alperenin telefon olayından sonra, testlere çok kendimi veremiyordum..Devamlı elimde telefon, gelen giden mesaj-çağrı ne varsa herşeyi didikliyordum..
Şu bir kaç günde anladığım ve kabullendiğim tek şey ise, adam aşşırı sosyaldi ve çevresi tarafından aşşırı sevilen bir tipti..
Babamla barıştığımız gecenin sabahı, saat 6'da uyanmış ve kargalar bokunu yemeden el bombası muamelesi yaptığım telefondan kurtulmuştum çok şükür..
İnanır mısınız, üzerinde parmak izim kalmasın diye camsille silip öyle kurtuldum o telefondan..
Paranoyak olmam benim suçum değildi..Beni bu hale getirenler utansındı..
Mutfakta sık
