Ankaraya vardığımızda, saat sabah yedi buçuk idi..
Neredeyse 6 - 7 saatlik yolda, sık sık mola vermiş ve belkide hayatımın en sakin, en şahane yolculuğunu geçirmiştim babamla..
Çocukluk anılarından polislik zamanlarına, annemle tanışmalarından bizlerin küçüklüğüne kadar bir sürü anıyı yad'etmiş ve özlemle anmıştık..
Annemin yanımıza koyduğu sarmalar, börek ve diğer envai çeşit yolluğu hakkıyla gömdüğümüzünde altını çizmek isterim..
Şimdiyse tutmuş olduğumuz evin bulunduğu sokağa giren arabamız ile camımı sonuna kadar açmış bu saatte bile sokaklarında insanların dolandığı yeni mahalleme merakla bakıyordum..
Henüz bazı dükkanlar yeni yeni açılıyor ve kepenklerden anlaşıldığı üzere çoğu esnafında hala kapalı olduğu düşünülürse bayağı renkli bir mahalle olduğu belli oluyordu..
Babam evim
