Banu dışarı adım attığında kendini daha hafif hissetti. Belki de yaşananların ağırlığı bir anda üzerinden kalktığı içindi. Her şey bitmişti. Lara ve Deniz ifşa olmuştu.
Soğuk hava yüzüne çarptı ama neredeyse hiç hissetmedi. Emirhan onu hızla evden çıkarmıştı. Tutuşu kararlı ve koruyucuydu.
Bu, Banu’yu kısıtlanmış hissettirmedi; aksine güvende ve istenmiş hissettirdi. Bu yüzden elini çekmedi.
Verandada bir an durdular. Aralarındaki gerilim hâlâ yoğundu. Banu’nun içinden, kendini Emirhan’ın kollarına bırakmak geçti.
Dikkati o kadar onun üzerindeydi ki, kardeşlerinin merdivenlerden inip yanlarından geçtiğini fark etmedi bile.
“İyi misin?” diye sordu Emirhan, yüzüne bakarak.
“Evet… sadece bu biraz fazlaydı,” dedi Banu, elini belirsizce eve doğru kaldırarak.
“Bana mı anlatıyorsun? Hayatı
