Yaşadığım yalnızlık ölüm gibiydi. Her gün ölümlerden ölüm beğenirdim kendime. Ayakta kalmak için direnirdim. Büyük servetimin içinde aslında yoksuldum. Neyim vardı ki? Karanlık dünyamın içinde bir gölgem bile yoktu. Aşka düşmeye bile layık göremiyorken karanlıktan çıkmaya niyetlenemiyordum.
İşte tam bu sırada Cangül'ü düşlemek canımı yakmaya başladı. Gidecekti. Hissediyordum. Giderse daha büyük acılar çekecektim. Doktorum zorladı. İyi ki de zorladı. Her şey çok daha güzel oldu. Karanlık odamın pencerelerinin kalın perdelerini araladı bu kadın. Severek kendimi unuttum. Acınası hayatımı bir kenara koydum. İlk defa umutlandım. Beni anlayabileceğini düşündüm.
"Ne düşünüyorsun?" Otelde olan hayatımı ev düzenine taşımıştım. Beni kabul eden kadına çok daha güzel imkanlar sunmak için deliriyor
