Ateş ve Alev, akşam üzeri alışverişten dönmüşlerdi. Kolları poşetlerle dolu şekilde eve girdiklerinde gördükleri manzara karşısında oldukları yerde donup kaldılar.
Salondaki birkaç çift göz bir anda onlara çevrildi. O an, kısa bir süreliğine sessizlik çöktü. Alev şaşkınlıkla gözlerini kocaman açtı; Ateş ise çenesini sıkarak bakışlarını odanın içinde gezdirdi. Sonra ikisi aynı anda birbirlerine baktılar; Alev’in bakışında çekingenlik, Ateş’in gözlerinde ise hoşnutsuz bir ifade vardı.
“Ben bunları hesaba katmadım.” dedi Ateş, yüzünde memnuniyetsiz bir gölgeyle.
“Komutanım?” diye seslendi Baran, ağzındaki çikolatayı aceleyle yutmaya çalışırken; dudak kenarında hala küçük bir parça duruyordu.
Ateş homurdandı, adımlarını sert ve kararlı bir şekilde onlara doğru atarken:
“Niye geldiniz?”
A
