Beynim bulanmış gibiydi, sürekli koşan birileri vardı kafamın içinde. Bir araca binmiştik ama araba gibi değildi. Savruluyordum, dengemi sağlayamıyordum, sırtımda bir sıcaklık ve çok acı vardı.
Sonra başıma sert bir cisim çarptı.
"Kardeşim tutunsana bir yerden, rüzgar gibi savruluyorsun minibüsün içinde."
Yarı kapalı gözlerimi açıp, karşımdaki pos bıyıklı adama baktım. Ayy acaba bıyıklarını nasıl taşıyor?
O kadar bıyık hayret verici doğrusu!
Kolumdan tutup çekildiğimde, yine sağa sola savrulmuştum ama şimdi taşlar yerine oturmaya başlamıştı beynimde.
Kolumdan sıkı sıkı tutan Yeter'i görünce gözlerim açıldı. Yüzünde kan vardı.
Önüne çekildiğim demirden sıkı sıkı tutunurken, Yeter'in yanındaki Gazanfer ablayı gördüm. Sarı saçları boynuna yapışmış, mavi gözleri hafif nemliydi.
Etrafım
