Ben, Bahadır ve kahve...
Hikâyemizin en can alıcı sahnelerinde bizimle olan, asla yalnız bırakmayan yegane kahve. Sanki kırk yılı bize kakalarcasına her an yanımızda.
Yere düşen kahvenin ardından ikinci şoku aldığım teklifle yaşarken, sokak lambasının aydınlattığı yüzüne baktım Bahadır'ın.
Bal rengine dönüşmüş gözleri, bir cevap bekliyordu benden bunu görebiliyordum.
Ama açık seçik gördüğüm başka gerçeklerde vardı; ben ailenin en küçük üyesiydim.
Bu evlilik teklifini kabul etsem bile, evlenemezdim.
Kabul etmesem, Bahadır olmadan günler geçmezdi. Farkında olmadan açmıştım ona kalbimi. Kırarcasına çaldığı o kapıları bir ümit açmıştım, güzel günler yaşayabilmemiz temennisiyle. Şimdiyse, annem dediğim Babaannemle, Bahadır'la, "Geleceğim dediğim adamla" arasında kalmıştım.
Üstelik o kada
