Karanlığın o dipsiz, sağır edici kuyusundan beni çekip çıkaran şey, burnuma çalınan keskin limon kolonyası kokusu ve alnımda gezinen ıslak, serin bir bezin teması oldu. Göz kapaklarım, üzerlerine kurşun dökülmüş gibi ağırdı. Kirpiklerimi aralamak için verdiğim savaş, tüm bedenimi sızlatıyordu.
“Berfin… Berfin kızım, aç gözlerini.”
Sanem ablanın o titrek, şefkatli sesini duyduğumda bilincim yavaş yavaş odanın loşluğuna uyum sağlamaya başladı. Gözlerimi araladığımda, pencerelerden sızan ışığın renginin çoktan kızıla döndüğünü, Bodrum’un o uzun, yakıcı günlerinden birinin daha akşamüstü serinliğine teslim olduğunu fark ettim. Ne kadar zamandır baygındım, bilmiyordum. Zihnim, o büyük odada yaşananları, Aslan’ın dudaklarından dökülen o kesin hükmü bir karabasan gibi bana yeniden hatırlattığın
