Aslan
Gece yarısı çoktan geride kalmıştı. Yatak odasının içindeki sessizlik, sadece Berfin’in düzenli nefes alışverişleriyle bozuluyordu. Sırtımı yatak başlığına yaslamış, loş ışıkta karımın uyuyan yüzünü izliyordum. Dağılmış siyah saçları beyaz yastığa serilmişti. Çıplak, pürüzsüz omzu yorganın dışına taşmıştı.
Bakışlarım, Berfin’in huzurlu yüzünden aşağıya, üzerimize örtülü ince çarşafa kaydı.
Çarşafın hafifçe sıyrılmış kenarında, beyaz kumaşın tam ortasında duran küçük, kırmızı leke dikkatimi çekti. Kurumaya yüz tutmuş kan lekesi.
Gözlerim lekeye kilitlendi. Göğüs kafesimde tuhaf, ağır bir his belirdi. Yutkundum.
Gerçekten el değmemişti.
Abim yalan söylememişti. Adar, Berfin’e hiçbir zaman bir eş gibi yaklaşmamış, kızı sadece korumak istemişti. Bütün aşireti ayakta uyuttukları, gi
