NİSAN’DAN…
Elimden tutup beni salona geri getirse de yanımdan ayrılmaya niyetli değil gibiydi. Salona geldiğimde düğün başlamıştı. Hızlıca gidip Sude’ye sarıldım.
“Hoş geldin Nisan gelmeyeceksin diye ödüm kopuyordu” dedi.
“Nasıl gelmem onda desteğinizden sonra” diyerek sonra da Gökhan abime sarıldım.
“Çok mutlu olun olur mu?” Birbirlerine baktılar.
Şu devirde kim kime yaradı ki. Hele ki annem gibi Necla gibi kadınlardan sonra. Düğünlerini defalarca ertelemek zorunda kaldılar. Akın ve abim yani iki yakın dostları yanlarında değil diye.
“Gelin ve damadı piste alalım” anons gelince benden uzaklaştılar. Akın zaten dibimden ayrılmıyordu yeniden yanıma geldi fakat konuşamadan Hayriye teyze girdi araya.
“Dur bakalım Akın oğlan birazda bir konuşalım Nisan kızımla” uzandım elimi öptüm. Annem
