Beyazın üzerimdeki duruşunu, dalgın gözlerle seyretmeye başladım. Kendimi tanımayan biri olsaydım, aynadaki yansımamı masum olarak tanımlardım. Ama öyle olmadığımı en iyi ben biliyordum. Belki de gelinliğin büyüsüydü bu.
Düşüncelerimi kovmak adına başımı iki yana doğru sallayıp, gelinliğimin kalın askılı, dantel kumaştan oluşan omuz kısmını düzelttim.
Açıkçası üzerimde çok güzel durmuştu. Açık bıraktığım saçlarımı da düzelttikten sonra küçük adımlarla prova odasından çıktım. Müstakbel kayınvalidem ve eşim olmasına sayılı günler kalan adam, karşımda duruyorlardı. Alparslan henüz beni fark etmemişti. Annesi Kibar Hanım ise hayranlık dolu bakışlarla beni incelemeye başladı. "Çok güzel olmuşsun!" dediği sırada Alparslan'ın gözleri beni buldu. Annesine hafifçe gülümseyip, "Teşekkür ederim,"
