Derya, teşkilatın spor odasında yine kum torbası ile resmen raunda çıkmıştı. Genç kadın tüm öfkesini yumruk atarak içinden çıkarmaya öyle alışmıştı ki neredeyse her sinirlendiğinde ya da öfkeli olduğunda soluğu bu kum torbasının karşısında alıyordu. Kum torbasına öyle sert, öyle hızlı ve öyle keskin yumruklar atıyordu ki kum turbası bir anda parçalanıp yere dağılacakmış gibi görünüyordu. Aslında, tam olarak karşısında içindeki bu öfkeyi fazlasıyla attıran ve her geçen gün daha fazla öfkelenmesine neden olan duyguyu canlandırdığı için Duman’ın olmasını tercih ederdi.
Dokuzuncu güne girmişlerdi ve bu süre boyunca tek bir haber yoktu. Onu düşünmemesi gerekiyordu. Onu unutması, umursamaması gerekiyordu fakat gelin görün ki gen adam ve giderken ki bakışları bir an olsun aklından çıkmıyordu. İ
