Minel
Günler peş peşe geçip giderken babamlardan hala ses yoktu. Karan Alp de hiçbir şey söylemiyordu. En azından onların yaşayıp yaşamadığını öğrenmek istiyordum. Kalbimden geçen bir his onların yaşadığını söylüyordu. Eğer ölseler hissederdim. Onların kalplerini hissediyordum.
Yere kadar camla kaplı yerden İstanbul trafiğini izliyordum. Burası o kadar yüksekti ki herkes küçücük görünüyordu. Sanki bulutlara çok yakındık. Kafamı kaldırıp bulutlara baktım. Havada tek tük bulut varken elimi cama koydum. Buluta dokunmuş gibi hissettim. Gözlerimi kapattım.
Dışarıyı izlerken aklıma Rojin geldi. Nihayet hastaneden çıkmıştı ve iyiydi. Esmira’ya Karan Alp’in söylediklerini anlattığım için Rojin’e söylemişti. Rojin de Barın’la büyük bir yüzleşme yaşayıp onu evden kovmuştu.
Haklıydı. Barın’ı
