Bacaklarımdan aşağıya süzülen kanı hissederken Alaz hala aynı ifadeyle bana bakıyordu. Dehşet, şaşkınlık… Hepsini gözlerinde görebiliyordum. Ben aslında ona hamile olduğumu söylemeyecektim ama öğrenmiş oldu.
Kasıklarıma saplanan ağrı artınca elimi, karnıma bastırdım. “Ne olur, sen de beni terk etme,” diye fısıldadım.
Ben sanki kaybetmeye mahkûm gibi hissediyordum. Önce sevdiğim adam… Anne ve abim kaçırılmıştı ve onlardan haber yoktu. Onları düşünmekten uyuyamıyordum bile. Bebeğim için zorla yemek yiyordum. Alaz’ı zaten düşünmediğim bir gün yokken şimdi onu burada görünce bütün yaşadıklarım daha fazla stres altına girmeme sebep olmuştu.
Birkaç gündür zaten kasıklarıma arada ağrı saplanıyordu. Şimdi onu kaybetme korkusuyla karşı karşıydım. Bütün acılardan daha kötüsüydü. Bir anne için
