“Kağan! Ne yapıyorsun? Geri dönsene! Neden dönmüyorsun?” diye bağırdım.
Kağan cevap vermek yerine daha da hızlandı. Öyle hızlı sürüyordu ki bazen motor sağa doğru eğiliyordu. Biraz daha eğilse bacaklarım yere sürünecekti. Normalde olsa bu akrobasi hareketlere karşı heyecan duyardım ama şu an kim olsa korkardı. Esmira Hanoğlu bile olsam…
“Kağan!” diye bağırdım.
Beni duymayınca “Kağan korkuyorum! Duysana beni!” diye bağırdım.
“Korkma! Yanında ben varım. Ben ne yaparsam sorgulama! Benim yanımdayken kimse senin kılına bile zarar veremez!” dediğinde şu hâlde bile benim kalbimin atışını hızlandırmıştı.
Ben gerçekten de ona çok aşıktım ve onsuz yapamazdım. Şu an arafta olmamız ya da başımıza ne geleceğini bilmiyor oluşum bile söylediklerinden sonra uçup gitmişti. Sadece ona odaklanmıştı
