Doğum lekesini gördüğümde başımdan aşağıya dökülen kaynar su, bedenimi cayır cayır yakarken koştum ama nereye gideceğimi bilmiyordum. Önce sağa sola bakındım. Peşimden geleceğini bildiğim için hızlı hızlı merdivenleri inmeye başladım. Gözyaşlarım yüzünden etrafı bulanık görüyordum.
Bir yere çarpmamak için elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim. Ama ben sildikçe yeniden aktı. O an aklımdan geçen tek şey şuydu: Neden gözyaşlarım eksik olmuyordu? Yanaklarım her gün ıslanıyordu. Ben de rahatsızdım. Bu kadar güçsüz olup her şeye ağlamaktan… Ama elimde değildi.
Üzülmem yetiyordu. Gözlerim çeşme gibi akmaya başlıyordu. Şimdi ise… Hıçkırdım. Devamını getirmeye gücüm yoktu. Sevdiğim ve sığınacak liman olarak gördüğüm adam, bana yalan söylemişti. Eve gelmek istediğimde uzak deyip beni ikna etmeye ç
