Karan Alp, uzun koridorun başında bana öfkeli bir şekilde bakarken arkasında da Barın vardı. İkisi de sert adımlarla bana doğru gelmeye başladı. Ben hala şoktan çıkamamıştım. Onun kurtulması demek, Zeus’un gazabını üzerime çekmem demekti. Zeus, bu durumdan hiç hoşlanmayacaktı ve içerideydi. Her şeyi duyacaktı. Sertçe yutkundum.
Ben kendi ellerimle ölüm fermanımı imzalamıştım. Karan Alp, o uzun koridoru tam üç adımda bitirip yanıma geldiği gibi yakama yapıştı. Gözlerinden ateş fışkırıyordu. Bu öfke, hepimizi kör ederdi. Yakamı sertçe çekiştirdi ve tek hamlede havaya kaldırdı. Benim boyum ondan kısa olduğu için ayaklarım yerden kesilmişti. Ayaklarım sallanırken ona hiçbir şey yapamıyordum.
Yapamazdım da… Karan Alp, devlet dairesinde bunları yapıyorsa şu an nerede olduğu da umurunda değildi
